top of page

Το κάψιμο του σκιάχτρου είναι μια αρχαία γιορτή που τιμά την αλλαγή των εποχών και την άφιξη της άνοιξης. Αυτή η παράδοση είναι μια γιορτή της αναγέννησης και της ελπίδας. Κατά τη διάρκεια αυτής της γιορτής, οι κάτοικοι συγκεντρώνονται γύρω από ένα μεγάλο σκιάχτρο,καταναλώνοντας ψυχοτρόπα μανιτάρια.

Με αφοσίωση, οι ντόπιοι ενώνουν τις δυνάμεις τους για να επιστρέψουν το σκιάχτρο στη φύση.  Οι παλιές ελπίδες και ανησυχίες παραδίδονται στη φλόγα, καθώς η κοινότητα γιορτάζει την έναρξη μιας νέας εποχής. Το κάψιμο του σκιάχτρου δεν είναι μόνο ένας τρόπος να καλωσορίσουμε την άνοιξη, αλλά και μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να έρθουν κοντά, να εκφράσουν τη χαρά τους και να ανανεώσουν την ελπίδα τους για το μέλλον.

Άμορφο: ταξίδι μέσα στον μη-χρόνο, ταξίδι μέσα στον μη-τόπο

Το χωριό Άμορφο με μια τεράστια ιστορία πίσω του διανύει τώρα πια μια εποχή εγκατάλειψης και παρακμής αποτέλεσμα άρρηκτα συνδεδεμένο με τον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση. Οι αξίες που αντιπροσωπεύει το χωριό, με τους ιστορικούς προγόνους του που ήταν οι μισοί απόγονοι Αγίων και οι υπόλοιποι ανταρτες κομμουνιστές που αυτομόλησαν δεν βρίσκουν πια απήχηση στον σύγχρονο κόσμο.

Οι λίγες δουλειές που προσφέρονται είναι κυρίως χειρονακτικές - ψαράδες, γεωργοί - ή μικρές επιχειρήσεις - μικροπωλητές, τσαγκάρηδες. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, οι νέοι εγκαταλείπουν το χωριό, αλλά παρά την παρακμή του, υπάρχει μια αργή αλλά εμφανής επιστροφή ανθρώπων σε αυτό.

Άνθρωποι απλοί, που θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους με απλό τρόπο και κοντά στη φύση, άνθρωποι που αποφασίζουν να ξεκινήσουν οικογένεια μακριά από τον σύγχρονο τρόπο ζωής επιλέγουν το Άμορφο όχι απλά σαν μέρος, αλλά ως τρόπο ζωής. Είναι κάπως σαν μια ρεαλιστική ουτοπία και το χωριό παρόλη την παρακμή του διατηρεί κατά κάποιο τρόπο μια συγκεκριμένη -τη δική του- κουλτούρα. Το ιστορικό-κοινωνικό πλαίσιο έχει σαν βασικές αρχές του την αρμονία με τη φύση και την επαγρύπνηση του υπάρχειν , σε κάθε μορφή, τόσο ανθρωπομορφική, όσο και θεϊκή η βιοκεντρική.

Το Άμορφο, ξεχασμένο από τους περισσοτερους πια, δείχνει να είναι σταματημένο σε μια άχρονη και ατοπη πραγματικότητα, όπου το φαντασιακό της κοινωνίας δημιουργήθηκε από τη σμίλευση των δύο αυτών διαφορετικών μορφών πολιτισμού: την παράδοση των αγίων και την κουμουνιστική παράδοση. Ίσως το τίμημα της παρακμής να είναι υψηλό, αλλά εξακολουθεί να εμπνέει ανθρώπους να ζήσουν εκεί.

Ομορφιά είναι η έξοδος αυτού που αντικειμενοποιήθηκε στο βασίλειο των σκοπών και τώρα το εγκαταλείπει"

Adorno. W. Theodor

bottom of page